Faalverhaal

Herkenbaar: schaamrood op je kaken, hartslag van 200 en het gevoel dat je door de grond kunt zakken? Ik denk dat iedereen wel eens heeft geblunderd. Ik heb gelukkig niet als Gert-Jan Segers formatiedocumenten in een trein laten liggen (wel een gourmetstel…), maar ook ik maak fouten. Gek eigenlijk dat we het op LinkedIn, Insta etc. altijd hebben over onze successen, terwijl we het nooit hebben over die momenten dat alles in de soep liep. En dan zeggen wij als docenten dat je van je fouten het meeste leert… Daarom was ik blij verrast met het magazine Prutswerk van de Radboud Universiteit. In navolging daarvan heb ik bij Team Farmakunde gevraagd naar faalverhalen. Hierbij een bloemlezing, al dan niet anoniem, van momenten dat wij op onze bek zijn gegaan (en wat we ervan geleerd hebben): 

FAALVERHALEN FARMAKUNDE 

Karin: “Ik heb (zelfs 2x, gelukkig bij verschillende werkgevers) een pijnlijke situatie gecreëerd door een mail te versturen waar nog oude mailwisselingen onder hingen. Zo kregen mensen opmerkingen te zien die niet bestemd waren voor andere ogen…Gelukkig waren het niet mijn eigen opmerkingen, maar het leverde een deuk in de relatie op met degene over wie het ging, en met degene die de opmerking geplaatst had. Door deze ervaring check ik nu wel twee keer wat ik doorstuur in een bericht. Of ik haal de mailwisseling er onder gewoon weg. “ 

Jessica: “ In mijn állereerste jaar als docent moest ik vele presentaties afnemen en beoordelen. Techniekstudenten, dus niet allemaal supertalentvol op dat gebied, en veel van die jongens waren onzeker en nerveus. We hadden natuurlijk beoordelingsformulieren, maar op tienden van punten kun je altijd wat schipperen. In al mijn goede bedoelingen gaf ik een student een 5,4 voor zijn presentatie. Doel was de bemoedigende boodschap af te geven “je haalt het nu niet, maar je bent er bíjna”. Mijn leidinggevende had er lucht van gekregen en vroeg heel droog: “en als die jongen gaat klagen, hoe ga jij dan verantwoorden dat het een 5,4 was en geen 5,5?”. Point taken. Bij presentaties, essays en andere “nietspijkerhardobjectiveerbare” toetsen geef ik sindsdien geen cijfers meer tussen 5,0 en 5,5. Het moet een duidelijke voldoende of onvoldoende zijn. “ 

Carolien: “Een digitale toets van mij liep jaren geleden in de soep door een foutje vanuit IT. De benodigde datafile stond maar op de helft van de computers. Vinkje verkeerd gezet, zoiets. Dat was niet mijn schuld, maar ik heb toen de fout gemaakt om de studenten die aan een computer zaten zonder die datafile naar huis te sturen en de rest de toets af te laten maken. Mijn Outlook ontplofte met boze mails! Niet eens zozeer dat mensen veel reistijd voor niets hadden gehad, of dat het zo onrustig was in de toetszaal, maar iedereen voelde zich oneerlijk behandeld. Iedereen! De weggestuurde mensen vonden het oneerlijk dat ze zich op een ander moment weer op de toets moesten voorbereiden. Maar degenen die de toets wel hadden gemaakt vonden het óók oneerlijk, omdat de anderen nu meer tijd hadden om te leren. Les geleerd: de volgende keer een beslissing nemen die voor de hele groep geldt. “

Anoniem: “Ik had een nascholingsdag georganiseerd voor apothekers. Workshop in elkaar gezet, gastspreker, locatie (hotel) en catering geregeld. Op de dag zelf kwam ik er tot mijn schrik achter dat ik vergeten was de bevestigingsmail naar de gastspreker te sturen. Hij had inmiddels andere plannen en kon niet komen. Ik heb toen alles (deelnemers, locatie en catering) af moeten bellen.“

Sander: “In mijn vorige werk gaf ik les als aardrijkskunde docent. Na een tijdje last te hebben gehad van gebrek aan huiswerkenthousiasme had ik de leerlingen van een 3e klas havo flink de les geleerd over planning. Dat leuke dingen doen en toch verplichtingen nakomen prima naast elkaar konden als je maar goed plant. Ik zou dan ook extra streng zijn op mensen die hun huiswerk niet af hadden of niet hadden geleerd voor een toets. Op een zekere ochtend ben ik bijna bij school aangekomen en schiet me te binnen dat ik bij de betreffende klas een toets zou afnemen. Maar die was ik helemaal vergeten te maken. Tja, hoe praat ik me hier nou weer doorheen? Al denkend stap ik het pand binnen, en nog geen 2 meter na de deur komt een wat zenuwachtige leerling uit diezelfde klas naar me toe: “Meneer, ik weet dat wat u heeft verteld over planning, en ik heb m’n best gedaan. Toch is het me niet gelukt om voor uw toets te leren. Kunnen we iets regelen?” Ik antwoord zeer kalm: “Ik merk aan je dat mijn uitleg over planning goed is binnengekomen, en het kan iedereen gebeuren dat het een keer misgaat. Omdat je het zo netjes komt melden wil ik hier wel rekening mee houden. Maar laten we dat dan wel voor de hele klas doen, en de toets uitstellen tot morgen.” De klas was de betreffende leerling erg dankbaar. En zonder dat ze het in de gaten hadden ik ook. “

Anoniem: “Ik dacht een overleg te hebben met collega’s om een presentatie voor te bereiden voor een belangrijk overleg een dag later. Eenmaal in de vergaderzaal kwamen er mensen bij die ik niet verwacht had. Bleek dat die dag al het moment was om de presentatie te geven! Het zweet brak me uit, want er zaten allemaal belangrijke mensen uit de organisatie bij. Niet het goede moment om een flutprestatie te leveren. Mijn collega’s zaten op verschillende plekken in de zaal, dus overleggen konden we niet. Gelukkig zat ik achteraan en hadden we eerder al een ruwe versie gemaakt. Ik heb tijdens de andere presentaties als de wiedeweerga de powerpoint afgemaakt. Met heel veel bravoure (en zweet onder onze oksels) hebben we die presentatie gegeven en hij ging wonder boven wonder best goed. Serieus: ik hou de deadlines nu beter in de gaten, want ik wil niet nog een keer zo overvallen worden. “

Anoniem: “Eerlijk: ik loop over van de faalverhalen…. Van denken dat we bij thema C zijn om te behandelen, terwijl we pas bij thema B zijn en dus anders voorbereid zijn, tot bij een verkeerd lokaal staan te wachten, tot heel stoer denken alle namen te weten en dan vervolgens van één student de naam niet te weten, tot na een pauze te vragen aan een online groep of we weer zullen beginnen, terwijl ik m’n geluid èn m’n camera uit heb (studenten bleken gelukkig geduldig op mij te wachten), tot de timer en de spraakopname vergeten aan te zetten bij de mondelinge toets, tot door een hoorcollegezaal de trap af te lopen en er bijna van af te vallen, tot iedereen te vragen het boek mee te nemen en het dan zelf vergeten te zijn … “

Kortom: ook wij zijn maar mensen en leren van onze fouten. Jullie hopelijk ook.


Photo by Daniela Holzer on Unsplash


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s